Uit de openingsspeech van de expositie van Marena Seeling en July Leesberg

De drijfveer van Marena Seeling en July Leesberg is: iets moeten maken, iets te vertellen hebben, en dat doen met olie op canvas, en dat zo goed mogelijk.

Over Marena:
Abstractie is terug in de kunst, maar in een nieuwe vorm. Die ‘comeback’ beweging daar is Marena Seeling onderdeel van. Voorstellingsloze kunst, die pure kunst, dat is niet aan de hand bij Marena. Zij abstraheert de voorstelling, die nog altijd aanwezig blijft, een begeesterde abstractie, abstractie met een ziel, doordrenkt met de dramatiek van het leven zelf. Marena’s werk berust op de realiteit. En wat is dan die realiteit? Die realiteit vindt zij in het landschap met daarin door de mens gemaakte schuren , fabrieken industriële gebouwen, het landschap dat zij als kind heeft leren kennen  in Weurt bij Nijmegen en dat haar duidelijk lief is, dat in haar zit en steeds weer naar buiten komt, ook als ze in IJsland schildert. De schoonheid van de werken zit niet in het onderwerp zelf, maar in haar liefde ervoor. En dat maakt ze duidelijk niet met de abstractie maar met het kleurgebruik, de tinten, die bijzonder zijn voor dit onderwerp. En met de streek. Met hoe ze de verf strijkt op het doek of op het papier. Daarmee lijkt ze zowel stoerheid als mysterie aan te brengen. Stoerheid door de kloeke brede streek van de brede kwast. Het mysterieuze komt doordat de verf dun opgebracht wordt, als een lieflijk waas over een landschap dat niet altijd zo lieflijk is, niet om dat te verbloemen, maar om het te onthullen, te ontsluieren. Het werk heeft een positieve uitstraling, een opgeruimdheid. Het is fijn om naar te kijken en spannend met die wisselende perspectieven.

Over July:
Bij July zien we ook een landschap met door de mens gemaakte zaken. De strakheid van de compositie geeft rust en schoonheid, maar de kleuren zijn soms dreigend. July wil ons iets vertellen. Ze legt zich niet neer bij het hier en nu Ze waarschuwt. Ze heeft zorgen. Ze wil een betere wereld. En dat zien we niet alleen in haar kunst. Wie 5 minuten met July praat, begint daar al iets van te voelen. Dat maakt dit werk ook zo authentiek. Dit is July Leesberg, niemand anders. July heeft een liefde voor de natuur Al vroeg kende ze de namen van de bloemen. Ze ging in Wageningen studeren, en daarna naar de kunstacademie. Ze wil wetenschap en kunst bij elkaar brengen. En dat lukt haar. Momenteel heeft ze in Wageningen een expositie in een project waarin ook Spinoza laureaat professor Marten Scheffer van de leerstoel Aquatische ecologie en waterkwaliteitsbeheer bij betrokken is. Zij bespreken ‘kantelpunten’ in de menselijke geschiedenis en willen zo’n positief kantelpunt bewerkstelligen ieder vanuit de eigen hoek. Marten wetenschap, July kunst. Zij droomt ervan dat Wageningen niet meer ‘city of life sciences’ is, maar ‘stad der leven en vrede’.  De galeriehouder beoordeelt kunst graag volgens de lijn ‘beelden, verbeelding, inzicht’. Wat is het inzicht dat de beelden van July ons via onze verbeelding brengen. Het woord dat opkomt is: HOOP!

 

 

 

 

 

 

Expositie van Nigeriaanse kunstenaars in september

Ik verheug me op de expositie van Nigeriaanse kunstenaars:

The works of living artists from Nigeria in my gallery radiate a spirit that reflects loyalty to a multilevel heritage. The pieces reveal a deeply-rooted strain between aspects of this legacy, stirring in the viewer a sense of comprehension of man in this time on this planet.

Blood sweat tears diploma den Haag

Zaterdag 6 juli ben ik naar de diploma-expositie van de Royal Academy of Art in den Haag geweest, werken van de Graduates 2013, BSc en MsC. Als in mijn blog over de expo in Utrecht beschrijf ik weer 3 studenten uit de Fine Arts groep.

Alina Eliza Smocov  maakt bijna monochrome schilderwerken van menselijke lichaamsdelen, waarin ze stilte wil uitstralen, rust. En dat lukt. Heel sereen werk.

Margina Ruiter gaat in dispuut met Wittgenstein’s dictum “What we cannot speak about, we must pass over in silence”. In haar kunst verhaalt Margina,  over die dingen die we niet kunnen zeggen. En is dat niet juist een kern van kunst?

Inèz van Dillen onderzoekt die mogelijkheid van een werk om een kunstwerk te zijn. Dan gaat het niet over het onzegbare maar over het onkenbare. Haar grafische werk “Monade” drukt kwetsbaarheid uit, die de toeschouwer een nieuwe blik geeft.

Graduates 2013 was een mooie en levendige tentoonstelling in een goed gebouw op een geweldige locatie. Mischien is dat  niet overal mogelijk. Maar, kunnen ze in de provincie niet poetsen?

 

EPONA naar kunsthal voor expositie Jean Paul Gaultier

Afgelopen dinsdagavond bediscussieerden we deze expositie, uitgedost in de stijl van JPG met stukken uit onze eigen kledingkast, zowel de vrouwen als de mannen. Er waren geweldige creaties bij.

Discussiepunten waren vooral de betiteling “ENFANT TERRIBLE” voor deze kunstenaar, en het onderbrengen van zijn kunst onder het SURREALISME. Ook werd verwezen naar de overeenkomst met modeontwerpster Elsa Schiaparelli uit de jaren ’30 van de vorige eeuw. De gelijkenis van haar parfumflesjes met die van JPG is verbluffend; wel zijn bij haar de glazen borsten minder puntig. De linker drie flesjes zijn van Schiaparelli.


PARFUMFLESJES VAN SCHIAPARELLI EN VAN JEAN PAUL GAULTIER Wat is van wie? PARFUMFLESJES VAN ELSA SCHIAPARELLI EN VAN JEAN PAUL GAULTIER.

kleding schiaparelli 9
Speciaal voor het afwezige lid van de EPONA groep wordt hier de extravagante hoed uit de collectie van Schiaparelli getoond.

Epona discussed exhibition Mike Kelley in Amsterdam

The Epona group visited the Mike Kelley exhibition in Amsterdam and had a lively discussion. We were impressed by the variety of media used: drawing, painting, sculpture, performance, video, writing, etc. We discussed the work called More Love Hours Than Can Ever Be Repaid from 1987, a mess of used rag dolls, animals and blankets strewn across a canvas. The group had many questions: Why do we like it? Why is this art? What is the pathos in this fictional childhood work? The work Pay for Your Pleasure, a gallery of portraits of poets, philosophers and artists with at the end a painting created by a convicted Dutch criminal, -who we did not know-, was subject to critique. Why not use the original, often French or German language for these quotes? And writing Rim Baud as two words is unforgivable. We surely did not like the pornographic themes, but some of us would like to have the work with found pearls above our sofa. The biologists among us asked whether the artist had realized that in his bird’s cage, referring to Catholicism with a small gate for the hard way and a large one for the easy way, for real birds both are easy, since the small gate is used by small birds. Our discussions went on for days by email.